USŁUGI
REHABILITACJA NARZĄDU RZUCIA


Rehabilitacja
narządu rzucia
Zobacz metamorfozy
naszych pacjentów

Narząd żucia – czyli wszystkie części twarzoczaszki , jamy ustnej i okalające je tkanki, jak mięśnie i więzadła

Dziedzina stomatologii, która zajmuje się rehabilitacją narządu żucia dotyczy leczenia w taki sposób, aby wszystkie jego elementy ze sobą współgrały.

Często pacjenci zgłaszają się z dolegliwościami i bólem, którego nie potrafią nazwać, umiejscowić ani podać przyczyny. Objawy mogą być zróżnicowane: od bólu w obrębie szczeki czy żuchwy, bóli mięśniowych, drętwienia, ostrego napadowego lub promieniującego na inne obszary bólu głowy, karku, a nawet kręgosłupa.

Odpowiedzialny za nasze dobre samopoczucie jest zdrowy układ stomatognastyczny, w skład którego wchodzą zęby, staw skroniowo-żuchwowy, mięśnie kości i wiązadła, którymi poprzez unaczynienie i unerwienie steruje ośrodkowy układ nerwowy. W myśl współczesnych poglądów człowiek stanowi zintegrowany system. Jest jednocześnie jednostką biologiczną, psychologiczną i społeczną. Składowe te tworzą niepodzielna całość.

Zaburzenie którejkolwiek ze stref jej funkcjonowania dezorganizuje pracę współdziałających systemów. Stan psychiczny może być źródłem zdrowia ale i choroby, a stan ciała i warunki społeczne w procesie feedback oddziaływują na stan psychiczny. Jednym z czynników które mogą zaburzyć prawidłową prace układu stomatognatycznego jest stres psychosocjalny, w odniesieniu do narządu żucia, w odpowiedzi na sytuacje trudne w życiu codziennym dochodzi do nadmiernej aktywności mięśni narządu żucia.

Ustrój rozładowuje stres poprzez nieświadomą czynność ruchową w postaci zaciskania zębów, zgrzytania ( tzw. bruksizm ), nawykowego przesuwania żuchwy, gryzienia przedmiotów (w tym obgryzania paznokci) i innych parafunkcji. Są to reakcje obronne na stres, w efekcie zaś prowadzą do przeciążeń w układzie stomatognatycznym.

Badania naukowe dowodzą, że liczba pacjentów cierpiących na ten rodzaj schorzenia jest bardzo wysoka i z każdym rokiem wzrasta. Z raportów danych wynika, że parafunkcje występują u 40-70% populacji dzieci i 60-90% populacji młodzieży i dorosłych.

W etiopatogenezie tego schorzenia maja również znaczenie czynniki miejscowe w postaci: nieprawidłowego zwarcia, węzłów urazowych (np. nieprawidłowo wyrżniętych trzecich trzonowców, tzw. ósemek ), braki zębowe, wadliwie wykonane uzupełnienia protetyczne i nieleczone zęby.

Jeśli w którymkolwiek ze składowych narządu żucia dochodzi do zmian chorobowych wówczas zdolności adaptacyjne stawów SSŻ na urazy zostają przekroczone i dochodzi do DNŻ – dysfunkcji narządu żucia.